Friday Let Down

•September 7, 2010 • Leave a Comment

There’s no shame in suffering. Neither in having a bad day. Pain is not always an option. Sometime it is even a gift. People feel and experience pain. Not because they want to. In fact, if there are choice they would rather skip it. But pain is inevitable. You learn from it. You spring from it. You grow from it. I’m telling this because my heart is broken. My soul is wecked. My walls are down. Life is never at all easy. Who said it was, anyway!? “These are the thoughts I have today. May mind is cluttered. As much as I want to kill this whole idea. I can’t it seems that it has taken roots in my being. What a wrecked man I am. How can mere words like this affect me. How can this whole sentence mold and cast all these emotional downpour.”

Advertisements

Oblivious Tuesday Morning

•August 24, 2010 • 2 Comments

I long for you, just as I long for sunshine to smile on my winter day.
I long for those time when you would flash those sweet smile you have.
I wish we could be together even if our time and place wouldn’t allow us.
I wish you were here, right beside me. So I could be more inspired to move.
For you are one of the euphoria of my heart, like an itch I could not resist.
Guess, I really got nostalgic about you. And I like this feeling.

Frozen in Time

•August 16, 2010 • 1 Comment

Remember the times when all the snow are freshly fallen on the dry ground. I wish we could return to those times when all those gleaming moments are preserve.

Hell yeah right! I miss you so much. More than I could ever imagine.
I miss you badly. I wish we could be together again and cherish every moments of our lives. I wish that we could start all over again and enjoy each passing time with both euphoria in our hearts.

And yes, I am saddened and nostalgic everything about you. I hope I could make all your steps move backwards and so I could embrace you tightly. Why you have to walk away, anyway?

Sana Ikaw Na Nga!

•July 26, 2010 • 42 Comments

“Hindi ka naman Kornetto, pero kanina ka pa tugs ng tugs sa puso ko.”

Ano bang meron ka? Bakit sobra mo na lang akong pangitiin kahit hindi naman kita kasama. Ano bang sekreto sa mga matatamis mong ngiti at mga nananabik mong mga mata. Bakit sobra sobra ka na lang makatugs tugs sa puso ko na kulang na lang ay tumambling sa sobrang kasiyahan.

Taena! Hindi ko alam kung ano bang pumasok sa akin at nagawa ko ang kalokohan kong ipagtapat sayo ang mga itinatago kong nararamdaman mula pa noon. Taob ako sa walang kupas mong kagandahan lalo na sa hindi ko makakalimutang ngiti mo nong hapon ng Miyerkules sa Glorietta – halos matunaw na lang ako sa kinauupuan natin. Aaminin ko. Patay na patay ako sayo. Naaadik akong isipin ang ideyang parte ka ng kung anong meron ako ngayon.

Kaya ngayon, ito ako nagmumukha na kong aso, sa walang patid kong pagngiti. Pinilit kong pigilan itong rollercoaster kong damdamin sayo, Kaso mga mah men! EUPHORIA ‘to. Wala akong magawa sa puso kong kulang na lang ay ipagsigawan ang pangalan mo sa bawat pagpintig nito!!! S*** inlove na talaga ko sayo.

… and I just cant contain – this feeling I remain…

The Man Who Cant Be Moved

•May 18, 2010 • 11 Comments

Kanina I was browsing through my facebook. My friend posted a video that really caught my attention (eh itagged ka ba naman eh di ba?) Back to the video, ang titol ng bidyo ay “The Man Who Can’t Be Moved.” Emo ang lolo mo, pero nagawa kong pakinggan ang buong musiko ng kanta, maganda ang liriko ng bawat linya. Istorya ng utaw na paralyzed este inlababo sa isang babaeng parang binabaliwala siya o kinakalimutan, Whatever! Kaya naman si mah men, natulog sa parke kung san sila nagkakilala, kasi daw baka pag nalaman niyang nawawala na siya baka maisip nitong pumunta dun sa lugar kung san sila nagmeet. Kahit daw umulan, kahit paalisin siya, at pagkamalang beggar. Hindi daw siya aalis para sa babaeng yun.

Ang lolo mo naging instant noodles sa kaemuhan. Nakaadapt agad sa musika. Kaya naman nakapagblog ng ganito. Paano nga naman kung ganon ang situation. Can you still stand before men and show how broken hearted you are. Maatim mo bang tanggapin lahat ng humiliation na ibabato sayo? Ganon ba ka igting ang iyong pagmamahal? Gaano ka ba ka martyr? Hanggang san mo kakayanin, ibigay ang lahat?

I wish, I can end the music na nagkita sila ulit. But like all reality, hindi ganon ang nangyari. Ikaw how much can you give out of love for your special someone, lalo na kung ganon ang situation?

Caught in the Middle

•March 25, 2010 • Leave a Comment


Why can’t I shake off that idea that nothing happened last night?

Yung totoo? Where were you last night? Sino kasama mo?

Praning lang ba talaga ko or totoo ang nasagap kong wavelength?

Bakit ba ayaw kong maniwala na nasa bahay ka lang?

Kayo na ba ulit? Evicted na ba ako sa scene?

Bakit ba kasi ang bilis bilis mong magbago ng panlasa?

Asan ka ba talaga? Asan ka? Hindi ka pa ba uuwi? Umalis ka na ba talaga?

Kaibigan VS Acquaintance

•March 20, 2010 • 5 Comments

“Nabuhay ka ng ilang taon ng wala siya? Tama ba ko? Eh bat parang ayaw mo ng mabuhay? Kung ayaw nya sayo eh di, pabayaan mo na. (hahaha, sorry pare!! hahah wala kong mablog eh. wag mag-alala hindi ko babanggitin ang pangalan mo!) “

Yun na lang ang tanging nasabi ko sa kaibigan ko, matapos ko siyang makachat nung nakaraan huwebes. Lumaki kasi ako na suplado, kung ayaw mo sa akin. Hindi ko ipagpipilitan ang sarili ko sayo. Madaming babae sa mundo! Infact, out numbered na nga ang mga lalaki. Pero pati na rin sa kaibigan, hindi ako chossy pero kung ayaw mo sa akin, ayaw ko din sayo. Tapos!!! Hindi ako magmamakaawa na makapasok sa kung anong hiwagang meron sa mundo mo.

Bakit ba may mga taong sadyang napaka people pleaser. Oh crap!!! Give yourself a chance, I’m sure, you deserve much better. I dont understand you people, bakit mas gusto nyo ng maraming friends kung wala naman kayong genuine friendship with them. Mas gugustuhin ko ng magkaroon ng tatlong kaibigan kesa sa isang libong “kaibigan” na maitutuing lamang acquaintance.  Hindi ba? Hindi ko tinatawag na kaibigan ang isang taong nameet ko lang at puro hi’s lang ang usapan. Kaya hindi ko pipilitin ang sarili ko na maging kaibigan mo, i always believe na it takes time and adventure para mabuo ang friendship na hindi nakukuha sa simple kamustahan lang.

At para naman sayo kaibigan, tigilan mo na ang paggamit ng eyeliner ha? Pwede ba!? hahaha